Alle tjoezeplekken op een stokske...

dacht ik op een gegeven moment.
Niet dat mijn gedachte ook maar iets te maken had met tjoezeplekken,
want 'tis al even geleden dat ik daar nog ervaring mee heb gehad,
gelukkig maar... Tjoezeplekken zijn nergens goed voor.

Maar, toch, alle tjoezeplekken op een stokske...
Waarom dan, vraagt u zich misschien af.
Wel, ik eigenlijk ook.
En toen begon ik te denken, en wat ik daar eigenlijk mee dacht,
is een gedachte van verbazing.
Hoe kan het toch dat alles terug zo gewoon normaal is geworden.
Dat mijn leven nu eigenlijk terug gewoon het leven is als ik had voor ik zo vertrokken ben.
Dat Perú en alles wat daar gebeurd is, zowat gereduceerd is tot een herinnering.
Dat dat allemaal wel erg spijtig is.

Zo vind ik het toch wel erg spijtig dat dat hoofdstuk weer gedaan is.
Maar, heb ik er iets van opgestoken? Ja natuurlijk.
Heel veel...
Ik ben, en ge zult da ni direct merken, toch wel een ander mens geworden.
Iemand die alles wel positiever bekijkt. Iemand met een andere visie.
Iemand anders.
Maar, in feite ben ik te weinig veranderd vind ik van mijzelf.
Ik ben, wel veranderd, maar zet niet om wat ik denk, in wat er moet gebeuren
Het is weer allemaal de nutteloze kant op aan het gaan.
Zo, niks doen en vooral niks te doen hebben, is eigenlijk ook nie dadde.
NIet dat ik niks doe, ja ik ga wel eens weg en ik ga bij vrienden ofzo,
maar iets nuttig, iets dat voor andere mensen waarde heeft of toch tenminste voor mijzelf waarde heeft,
dat ontbreekt.

En dat is wel spijtig zo.
Daarom dat het tijd is om actie te ondernemen.
Maarja, actie...
Wat is actie?
Er is actie en er is reactie...
en een reactie is iets dat komt uit een actie , een her-actie als ge het vertaalt.(re is latijn voor her, opnieuw)
Dus laten we zeggen dat er reactie moet worden ondernomen.

En reactie, shall it be.
Volgende week maandag begin ik op de haven te werken,
voor drie maanden, redelijk full-time...
Maar het wordt daar eens tijd voor, vind ik.
Daarna zien we wel wat voor reactie's of re-re-reactie's er plaatsvinden.

Trouwens ikk hoop dat mensen hier nog wel eens komen kijken,
men denkt waarschijnlijk wel, die jongen is niet meer in Perú, dusja die jongen
kan moeilijk blijven interessant zijn op die blog van hem.
Maar, daar hebt u u spijtig genoeg, of gelukkig maar (vul zelf in) in vergist,
ik zal nog altijd mijn persoonlijke gedachten en meningen en weet ik veel wat kwijtspelen op het wonderbaarlijke internet.
Daar is natuurlijk ook een risico aan verbonden, want wie weet wat voor slechtgeaarde hacker of ander gelijkaardig gespuis
komt in de macht van mijn literaire uitspattingen.
En wie weet wat dan gebeurt of gebeuren kan...
De gevolgen zijn niet te voorzien voor de mensheid.

Maar, zover zal het (nog) niet komen, hoop ik.

Tot mijn volgende uitbarsting van hersengeweld.

Ilja