Verplichtingen enzo.

Beste mensen,
ik zou jullie graag vertellen over wat ik hier de laatste dagen van schoons heb gezien, welke grappige mensen ik ben tegengekomen en al mijn andere avonturen.
Maar, op dit moment zijn er andere prioriteiten.

Zo is er eigenlijk iets dat ik jullie wil meedelen, iets dat mijn leven serieus zal veranderen, en dat misschien ook wel een beetje een inpak op een paar onder jullie zal hebben. Ik heb hier namelijk een serieus probleem. Of laten we het misschien eerder een verplichting aan mijzelf noemen.

Het begon allemaal toen ik nog in Trujillo zat. Daar ging ik dus met mijn afs-kameraden en kameradinnen graag eens weg. Er is daar ook wel een aangename discotheek die Mecano noemt. Nu, op een zaterdag, één van mijn eerste zaterdagen daar, gingen we daar dus heen. Ik, nog niet bekend met het uitgaansgegeven in Peru, werd op een bepaald moment, uitgenodigd om te dansen. Door een aantrekkelijk meisje dan nog wel. Uiteraard, bakte ik er niets van, want vergis u niet, het is niet makkelijk als je er niet bekend mee bent, zo latino-dansen. Het meisje zag blijkbaar iets in mij, want ze werd niet afgeschrokken door wat ik niet kon. Ze was zelfs bereid het mij wat te leren. Ik vond dit natuurlijk erg aangenaam en vroeg naar haar naam. Karina, noemde ze. Mooie naam, mooi meisje en een goed ritmegevoel. Ik bevond mij ineens hoog boven de wolken, zwevend op een plaats waar geen slechte dingen bestaan, alleen ik en ja Karina natuurlijk.

Nuja, zoals dat wel eens gaat met mensen die klikken, kwam van het één het ander en voor ik het wist bevond ik mij op een plaats nog hoger boven de wolken en was er een kus. En wat voor één... Blijkbaar vond zij het ook aangenaam en wou ze mij beter leren kennen. Spijtig genoeg moest ik op dat moment door en gaf ze dus haar gsm-nummer. Ik "moest" haar bellen da volgende dag, zei ze. Ik, die nacht op wolkjes naar huis waarna ik nog nooit zo goed geslapen had.

Goed, de volgende dag, zodra ik op stond zo rap mogelijk gebeld, en ja ze was mij nog niet vergeten. Ik, direct afgesproken en die middag zaten we lekker cebiche te eten met ons twee. Zo had ik de weken die volgden af en toe zo een afspraakje met Karina. En van het één komt ook het ander en van het ander komt nog meer.

Dusja, ik moet er geloof ik geen tekeningetjes bij maken.

Na een weekje of drie, geraakte ik spijtig genoeg mijn gsm kwijt, weg nummer van Karina. Weg Karina. Ik kon haar dus niet meer bellen en zij mij ook niet omdat ze alleen het nummer van mijn gsm had die kwijtgeraakt was.
Ik, heel erg triestig, uiteraard, het beetje extra was verdwenen uit mijn leven. Het snuifje zout ontbrak aan mijn omeletje. Het schuim ontbrak aan mijn pintje. Weg vuur.

Ik, dus onrustig, overal op zoek naar Karina, naar mijn Karina, tevergeefs, ik heb haar niet meer gezien. Totdat ik voor een paar dagen terugkwam naar Trujillo, om spullen op te halen en ik een vriend belde om voor de laatste keer mecano te bezoeken in de hoop Karina nog eens te zien. Enja, daar stond ze, mooier dan ooit,
met een wit kleedje aan, wat een perfect contrast gaf met haar bruine huid, ze leek wel uit een andere wereld te komen. Mijn vuurtje was weer aangewakkerd, meer dan ooit zelf. We vlogen in elkaars armen. Het leven leek mooier dan ik ooit kon denken.

Spijtig genoeg moest ik de volgende dag weg en kon ik niet in Trujillo blijven omdat ik geen plaats had waar ik kon blijven. Het werd dus een zwaar afscheid de volgende dag waar ik nog altijd niet goed van ben. Nuja, ik ging haar op de hoogte houden en er werden nummers en e-mails uitgewisseld. Ik beloofde haar zelf dat ik misschien wel eens zou terugkomen, alleen voor haar.

Toen ik terug in Piura was, bedacht ik dat dat eigenlijk niet zo een goed idee was, omdat ik na een paar maanden toch terug naar België moest en dus was het misschien slimmer geweest gewoon voor altijd afscheid te nemen. Ik deed dus met pijn in mijn hart het contact vervagen en ik vergat haar zelfs bijna.

Tot vandaag dus. Vandaag kreeg ik dus een telefoontje van haar met de boodschap dat ze in verwachting is en dat haar ouders dus verwachten dat ik met haar moet trouwen en bij haar kom inwonen. Ik, die wel vind dat wanneer ge uw gat verbrandt ge ook op de bladeren moet zitten heb dus vandaag besloten om op haar verzoek in te gaan, te trouwen en hier te blijven. Ik ben van het principe dat je de consequentie's van uw daden moet dragen.

Dus, lieve mensen, met spijt in het hart moet ik jullie meedelen, dat ik hier wel nog even zal blijven omdat ik hier mijn verplichtingen heb en omdat diegene van wie ik hou hier zit, met een kind van mij. Maar, wie weet breng ik haar op een dag mee en vestigen we ons wel in onze mooie Gentse stad. En ik verzeker jullie, wie haar zal zien, zal mij volledig begrijpen en mij zelf gelijk geven.

Tot ziens,
Ilja