Ride My Llama.

I'm gonna ride my llama, from Peru to Texarkana..

zong Neil Young en daar dacht ik aan bij het begin van onze reis door Peru, die nu woensdag gestart is.
Natuurlijk zal dat niet op een lama zijn, maar via bussen en natuurlijk zullen we ook niet tot Texarkana, Texas geraken, maar in Zuid-Amerika blijven.

Zo vertrokken we dus. Afscheid genomen van het tijdelijke werk daar in Piura, met twee certificaten op zak, afscheid genomen van de familie, die ik zoveel wou bedanken tot ik eigenlijk besefte dat ik te weinig bedankt had. Ma soit, een nieuwe mixer cadeau doen is ook al een mooie bedanking vond ik dan. Alles geeindigd dus. Onze zakken gemaakt en met veel goeie moed vertrokken. Het plan van onze eerste reis was dus eerst naar Chachapoyas gaan, om de derde grootste waterval ter wereld te bewonderen, dan nr Tarapoto, een stad in de jungle die de moeite schijnt te zijn, en dan het deel waar ik het meest naar uitkijk, met de boot naar Iquitos, wat echt wel ver is.
Dat wordt dus een reis van drie dagen recht door de amazone met de boot.

Nuja, daar zijn we dus belange nog niet. Zo moesten we om nr Chachapoyas te gaan eerst nr Chiclayo waar de bussen vertrekken naar daar. Spijtig genoeg zijn we daar een nacht moeten blijven omdat de taxichauffeur ons overtuigd had dat er geen plaats meer was op de bus en dat alletwee de busmaatschappijen vol zijn en dat we dus een nacht moeten blijven, toevallig kende hij ook juist een goed hotel waar we konden blijven. Op het eerste zicht dus ne goeie, behulpzame mens. Met een gevoel van "dju man, pech gehad, nu moeten we hier blijven, maar toch vriendelijke kerel" bleven we dus in Chiclayo. Na even na gedacht te hebben en uit ervaring hadden we toch wel rap door dat we erg in de zak waren gezet, dat er van de gringo's geprofiteerd was, dat we het slachtoffer waren geweest van typische toeristen-afzetterij en vooral met het besef dat we nog niet ver geraakt waren en eigenlijk een dag gingen verliezen, gingen we dus een kippetje met frietjes eten. Positief blijven is belangrijk.

Met een nutteloze dag vertraging toch vertrokken naar Chachapoyas. De bus op, en met veel goede moed voor de tweede keer gedacht "I'm gonna ride my llama...etc.."
Eindelijk, deftig vertrokken.
Voor niet lang blijkbaar. De bus stond namelijk ineens midden in de nacht stil, er was geen doorgang, er waren stukken van de berg op de weg blijven liggen.
Weer pech dus. Na een paar uur dan blijkbaar toch doorgekunnen. Wakker geworden toen iedereen aan het uitstappen was. We waren er.

Of dat dachten we ten minste. Zo bleek dus dat er weer geen doorgang was en dat we moesten wachten tot na het middageten tot we doorkunnen. Waarschijnlijk zal dat naar Peruviaanse traditie wel een paar uur later zijn. Nu zitten we hier dus in een klein dorp/stadje in het begin van het oerwoud, waar er toch nog wel hoge bergen zijn. Het is hier echt mooi daar niet van, maar veel vertraging hebben dus wel opgelopen.
Wel een vertraging van een dag of twee. Nu al 15 uur op de bus gezeten terwijl dat da eigenlijk 8 uur nr Chachapoyas is. Nu zal er waarschijnlijk nog vier uur bijkomen.

Maar klagen is nergens goed voor, en Chachapoyas zal zeker de moeite zijn. Het is maar een van de vele dingen die je hier wel eens voor kan hebben. Reizen is hier relatief goedkoop en ook wel veilig maar het verloopt niet altijd even vlot als het zou moeten. Maar er staat nog veel moois te wachten en daar kan niks tegen op.

Bon, ik zal mij maar eens On The Road Again bevinden en mijn bus opstappen al hopend dat er niet veel meer vertraging bijkomt met mijn trouwe vriend het boek in de hand.
Ik heb dus recent het plezier van lezen terug ontdekt en ben zelfs af en toe een spaans boek aan het lezen. Goed zo Ilja, hoor ik jullie denken.
Inderdaad.

Tot de volgende lieve mensen,
nu houd ik het zeker iets meer bij, nu er wat gereisd zal worden.
Ilja