Van de jungle naar de bergen en terug, en nog eens naar de bergen.

Beste mede gringo-wezens en andere rare beesten,

Het is alweer even geleden en hiervoor wil ik mij excusereren.
Waarom? Omdat iedereen wel verdient iets te weten over de spannende avonturen van onze Ilja in dat verre land dat blijkbaar Perú noemt.

Nu, er is weer gigantisch veel gebeurd, en als er veel gebeurd is, is het moeilijk om te weten waar te beginnen. Misschien zal ik beginnen waar het het logischte is om te beginnen, namelijk waar ik geëindigd ben. En dat was in Iquitos.

Awel, daar zijn we dus, alweer al afscheid nemend vertrokken, alweer met pijn in het hart, naar Lima. Met het vliegtuig weliswaar. Na al dat ongemakkelijke reizen, mocht een beetje luxe wel. Was wel weer beseffend hoe zot een vliegtuig wel is. Zo een tocht waar ge normaal een week voor op de boot zit en dan nog eens 24 uur op de bus, deden wij zomaar eventjes in een uurtje. Nuja, van Lima dus direct naar Huancayo na daar een stapje gezet te hebben. In Huancayo zit dus de Wouter aka "el Walter", aka "Woody" aka "el leoncito". Nuja, een belgische lotgenoot dus die daar serieus verliefd is gewordenmop zijn gastzus en nu daar wel mooi zit en hierdoor een klein beetje terecht ni mee wou reizen met ons. Wij daar dus naartoe om hem misschien te overhalen mee te komen. Daar toegekomen, was het wel duidelijk dat dit onbegonnen werk was en dat de liefde ja serieus sterk kan zijn. Spijtig wel.

Huancayo zelf vond ik koud maar wel mooi. De koudte wordt verklaard doordat het in de bergen ligt en de schoonheid eigenlijk ook.
Daar twee trips gedaan, één naar de zoo, ik weet ook niet wat wij dachten, en één naar de sneeuw, geloof het of niet. De zoo was, uiteraard, niet de moeite en het was zelf erg om die arme beestjes in zo een kleine kooitjes te zien. Het was echt wel erg. Er zat daar dus een leeuw in een piepklein kooitje, een vos in een kippenhok en geen mensbeest. Serieuze teleurstelling dus wel. De sneeuw, daarentegen, was dus wel serieus de moeite. De tocht ernaartoe wel lastig, gedeeltelijk omdat het zo hoog was, meer als 4000 meter en gedeeltelijk omdat het serieus steil naar boven ging.
Daar aangekomen iets gedaan wat ik nooit dacht hier te doen, in de sneeuw gespeeld.
Stel u voor, op de amazone varen met een bootje in uw hemdje en drie dagen later in de sneeuw zitten, over een land met uitersten gesproken.

Vandaar, alweer met een beetje hartpijn, het pand moeten verlaten bij gebrek aan tijd en een helse rit naar Cuzco, de hoofdstad der Inca's, ondernomen. Weer een rit van meer als 30 uur, wel met tussenstops, maar toch. Het was ook wel een redelijk bewogen rit moet ik zeggen. Zo was het niet op verharde weg maar door de bergen, op redelijk mini-wegentjes. Wat betekent dat de bus dus heel de tijd trilde en dat het zelfs niet mogelijk was een boek te lezen, laat staan open te slaan.

In Cuzco aangekomen, serieus verbaasd door het aantal gringobeesten. In alle maten en kleuren. Blondharigen, bruinharigen, zwartharigen, roodharigen, dikkerds, dunnerds, lelijkerds en maar weinig interessanterds, mooierds en mooierdessen. Alle nationaliteiten ook, Amerikanen, Britten, Duitsers, veeel Israëlieten (inderdaad vond het ook een beetje raar, doordat ik eigenlijk nog nooit een echte Israëliet ontmoet had, toch geen Israëlitische Israëliet) en geen Belgen. Bij AFS daarentegen zitten er gigantisch veel. Wat ik ook een niet te verklaren fenomeen vind, maar waarom zou ik mij dat afvragen, ik ben zelf Belg (ik hoop alleszins dat ik dat nog ben). Ook serieus verbaasd over het toeristenoord-gehalte van Cuzco en het mooie centrum. En dan nog eens verbaasd (alweer?) door de hoge prijzen van het bezoeken en het gaan en terugkeren van het wereldwonder der wereldwonder, de Machu Picchu.
De prijzen zijn echt wel vreselijk duur, voor gewoon de trein te nemen van Cuzco naar daar is het al meer als 100 euro. Stel u voor in een land als Perú, zo een prijzen. De Peruvianen hebben wel hun eigen prijzen, en terecht, van ongeveer drie euro voor hetzelfde. Het verschil is logischerwijze wel iets te groot en hoe toeristen uitgebuit worden door het grote private treinbedrijf Perurail gaat er wel over vind ik dan. Wij, natuurlijk, niet bereid mee te doen aan zo een louche zaakjes, gingen op zoek naar een alternatieve route, die ook niet de Inca-trail is omdat die nog eens 10 keer duurder is. En natuurlijk hebben we die gevonden.

In de ochtend dus vertrokken naar Ollantaytambo, een mooi stadje dichtbij Cuzco om via daar de trein te nemen die zo goedkoper zou uitkomen. Daar geïnformeerd bij de plaatselijke Ollantaytambo'ers te weten gekomen dat de trein nemen eigenlijk helemaal niet noodzakelijk is. Er moet wel een serieuze omweg genomen worden. Geen probleem voor ons. Het avontuur tegemoet dus. Rond de avond zou er een bus passeren naar Santa Maria onze volgende stop. Die passeerde dus wel degelijk, spijtig genoeg was er geen plaats meer zodat ik mij op de grond moest plaatsen, maar een ramp was het niet, ik ben wel erger gewoon, en om eerlijk te zijn lag ik er eigenlijk wel goed. In Santa María namen we dan om vier uur 's ochtends de bus naar Santa Teresa om vandaaruit naar een treinstation te gaan daar. Daar aangekomen eerst een goed plaatselijk Inca-plateau'tje gegeten en dus vertrokken op weg naar de Machu Picchu.
Te voet, de treinsporen volgend.

En wat voor een tocht, echt prachtig, bijna heel de tijd geen volk, rust, weinig lotgenoten en prachtigissimos bergen. Ook was het daar warm en halve jungle. Wat ik eigenlijk totaal niet wist. Ik dacht dat het daar ijskoud ging zijn en had dus mijn rugzak vol warme pulls gestoken. Na zo drie uur de treinsporen gevolgd te hebben kwamen we dan aan in Aguas Calientes. Het dorpje van de Machu Picchu, met nog een hoger toeristenoord-gehalte als Ibiza. Geloof het of niet. Wij dus direct naar de Machu Picchu, met een bus, die we zo blijkt, weer moesten nemen en die natuurlijk veel te duur was. Maarja, we mogen ook niet gierig zijn, maar het is wel zo dat we door aan zo een dingen toe te geven, de Peruviaanse economie of de Peruviaanse mensen niet echt steunen, maar eerder grote bedrijven steunen die Peruviaanse mensen uitbuiten en in de meeste gevallen niet eens Peruviaans zijn. Bij de Machu Picchu gelukkig maar de halve prijs moeten betalen, door het AFS-studentenkaartje. Leve het AFS-studentenkaartje en de korting die ik hierdoor al veel gekregen heb!
De Machu Picchu zelf was wel serieus de moeite moet ik zeggen... Ik was echt wel verbaasd door de hoogte en de schoonheid van alles. Het gaf ook wel een serieus gevoel van rust vond ik, anyway het was hoe het moet zijn.

Terug in Aguas Calientes, horen we dat er geen trein meer terug is van het dorpje waar we van komen, weer zo een toeristen-in-de-zak-zetten-truukske. En, moe van alles die dag, waren we niet bereid om terug te stappen. Zo waren we dus eigenlijk verplicht ons daar te hospederen en te consumeren. Gelukkig hebben we wel een goedkoop hotelleke gevonden en was er een markt waar het relatief goedkoop was. Tip: als ge naar Perú komt, het eten op de markt is altijd vers, goed en spotgoedkoop. Vooral de menu'kes, 2,5 sol voor een soepke, een gerecht, meestal een stuk vlees of kip met rijst en wat groentjes en een zelfgemaakt limonade'ke. 2,5 sol is dus iets meer als nen halven euro. In Aguas Calientes was het wel 6 sol, maar toch, nog altijd niet veel.

Volgende morgen teruggestapt en weer heel de tour teruggedaan om dan rond 10 uur 's avonds aan te komen in Cuzco. Daar een goed hotelleke gevonden met warm water voor een goeie normale prijs. Warm water! Was ook al een paar maand geleden moet ik zeggen. En deugd dat het deed, manman! Hierna een stapje in de stad Cuzco gezet. En wat voor een teleurstelling dat da was. Een stapje in het uitgaansleven weliswaar, Cuzco zelf is wel prachtig. Nu, een stapje dus. Eerst een lekker Pizza'tje gegeten, echt wel de beste die ik hier al gegeten heb en ook wel goedkoop. Aan te raden..
Nu, het stapje dus. We hebben dus in feite alle gringo-discotheken bezocht van Cuzco, en Gringo-discotheken waren het zeker. Ik waande mij zelfs in België. Geen koppelgedans, geen salsa, merengue, cumbia of reggaeton en geloof het of niet, geen Peruvianen. Die geraakten heel moeilijk binnen. Schandalig vond ik het. In het eigen land mogen er geen bewoners van dat land binnen. Stel u voor, in België. "Nee sorry meneer, ge moogt ni binnen, ge ziet er te Belgisch uit." Zo wat het dus wel degelijk.
Wat het hebben van geld toch kan veranderen aan hoe mensen andere mensen behandelen.
Om triestig van te worden.

Tijd om triestig te worden is er wel niet, want het is tijd om the road te hitten, jack. It's time to move on. Time to leave the blond people behind. Tijd om terug te gaan naar het echte Perú. En dat zullen we dus zo vlug mogelijk doen. Onze volgende stop is dus Juliaca, vanwaar we het Titicaca-meer kunnen bewonderen. Vandaaruit gaan we naar Arequipa en van Arequipa gaan we naar Lima om daar in schoonheid af te sluiten en mijn verjaardag te vieren...

Tot blogs of tot e-mails,

Mr. Traveller