Bewogen tijden.

Dag beste mensen,
vandaag zal ik mij eindelijk een akoestische, echte Peruaanse, verdomd goedkope gitaar aanschaffen.
Dit is een mooi vooruitzicht.

Want het worden iets moeilijkere tijden hier, niet dat ik pessimistisch ben ofzo, maar ik heb het om het zo te zeggen toch(weer)serieus verknald.
Nogmaals, door op die bewuste plaats namelijk mijn voormalig werk(een weeshuis vol met kinderen), met alcohol in mijn bloed, te blijven slapen.

Zo werd ik, ik geloof de tweede januari, in de ochtend wakker gebeld door het hoofdkwartier van afs-Peru in Lima, met de doodgewone vermelding dat wat ik gedaan heb een serieuze fout en dat ik zo rap mogelijk zal terug gestuurd worden naar België.
Ik, natuurlijk serieus geschrokken van mijn actie en de gevolgen ervan, besloot om zo rap mogelijk actie(dan wel doordacht)te ondernemen.
Want, lieve mensen, ik voelde niet echt de behoefte, om mij onder jullie studerende en lijdende van de koude medemensen te bevinden in het geen-regering-maar-raad-van-wijzen-ofzoiets-nu-iets-met-octopus-hebbende België.

Ik ging dus zo rap mogelijk naar Sofia, afs-presidente van Trujillo, met de vermelding dat ik niet wenste terug te keren en dat mijn actie's me ongelofelijk spijtten en dat ik vanaf nu een ander mens zal zijn. Ze zei, niets voor mij te kunnen doen, omdat ze niet gelooft dat ik besef wat ik gedaan heb.
Ik, ervan overtuigd dat dit wel zo is gaf dus niet op en besloot naar de alleraller-bazin van AFS-Perú te bellen. Ze stelde mij voor om mijn bedenkingen in een e-mail naar haar te sturen en daarna te zien wat er zal gebeuren.

En ik geloof dat deze actie mij gered heeft...
Zo mag ik blijven in dit mooie land.
Met een paar voorwaarden, weliswaar, zoals
- Geen vakantie en dus reis van 15 dagen, om de toeristische trekpleisters van Perú te ontdekken (Machu Picchu, Cuzco, Nazca-lines enz..., ik zal dus iets langer wegblijven, voor diegenen die mij mogelijks missen)
- Een maand niet uitgaan naar feestjes of discotheken.
- Eem document ondertekenen waarin staat dat ik mij zal gedragen, zoniet vlieg ik direct terug.

Daarom dus de gitaar...

Manmanman het is me nogal wat, gelukkig ben ik optimistisch van nature, of heeft Perú me dat genaakt en zie ik het wel positief in en ben ik gewoon blij dat ik hier nog ben. Ik geniet dus erg veel van kleine dingen hier, en loop wel goed gezind...
Maak jullie dus geen zorgen, ik zal heus geen depressie of zenuwinzinking krijgen, zolang ik hier ben toch niet ;)

Anyhowie
Ciao
Ilja
PS: Gelukkig Nieuwjaar... en veel succes met de blok.