Beste compañeros der lage landen,
ik heb nieuw werk!
En, het is echt wel aangenaam werk, wel een beetje vroeg opstaan maar dat stoort niet, zo krijg ik wel wat orde in mijn dagelijkse leven, men kan niet altijd de luilak uithangen, zeggen we daar dan over.
Het is dus een soort kinderenkamp met sport, dans, muziek en tekenen.
Een gratis kindersportkamp weliswaar. Eentje in een arm stadje in de buurt van Trujillo, waar vele kinderen anders hele dagen op straat rondhangen en wie weet wat er dan gebeurt bijvoorbeeld drugs -en ander delinquent gedoe. Ik vind het wel een mooi principe en het mooie ervan is, dat het volgens mij echt wel nut heeft om aan zo een kinderen een ritme, teken -en sportbasis te geven. Trouwens binnenkort ook een Engelse basis, daar zal ik voor in staan.
Het zal zeker een moeilijke taak zijn, omdat het echt wel ongeregelde crapuulkinderen zijn, maar wat wil je, er is helemaal niks te doen, in dorpjes als dit. Ik heb zo het gevoel dat zoiets wel meer nut heeft als in zo een weeshuis te werken waar eigenlijk maar zeven kinderen wonen.
Met heel dit goed-doen-aan-de-gemeenschap-gedoe probeer ik zowat mijn frustratie over alles dat hier gebeurd is en alles dat mij wel veel last bezorgd heeft te compenseren. Zo voel ik mij net als een klein kind, dat bijna niet buiten mag komen, en ik vind het echt geen fijn gevoel zo. Ook het vooruitzicht dat ik geen reizen in het weekend meer mag maken en eigenlijk helemaal niet meer mag reizen tot het eind van mijn programma plus andere overdreven sanctie's doen mij redelijk gefrustreerd voelen. Maarja zoals ze mij hier zeggen, is het mijn eigen schuld. Dat is natuurlijk wel een beetje zo, maar ik vind het toch allemaal serieus overdreven en ik vrees eigenlijk wel dat heel dat verdomd gedoe echt wel een donkere schaduw over mijn ervaring zal worden, wat ik eigenlijk echt wel spijtig zou en zal vinden.
Maar, men moet het leven altijd positief zien, dit is iets dat ik hier al langer geleerd heb, in Trujillo. En ook al zal het allemaal niet zijn wat ik ervan verwacht heb, ik zal zeker bijgeleerd hebben en veranderd zijn in de positieve zin, zoals ik nu al het gevoel heb eigenlijk.
En wees gerust, ik ben hier niet echt ongelukkig ofzo, gewoon dankbaar dat ik deze kans krijg, om hier te zitten en om zoiets te kunnen doen. Al het voorgaande geeft mij gewoon een irritant gevoel van frustratie dat om de paar dagen eens boven komt.
Maar, maak jullie vooral geen zorgen, zorg dat jullie goed studeren, werken, slapen, eten en van alles genieten waarvan te genieten valt, ook al zijn dit maar kleine vreugden. Want geloof mij, het leven in België is te mooi om waar te zijn.
(man man, zo een filosofische post vandaag vol met levenslessen en dergelijke, volgende keer probeer ik het wat luchtiger en vreugdevoller te maken, als ontspanning tijdens de zwaarte van de blokperiode, waar ik totaal geen idee van heb)
Zo gaat dat en zo is het. ;)
Ilja
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten