De verborgen stad.

Iquitos,
een stad midden in het amazone-woud op vele kilometers van de bewoonde wereld, zeker wel honderd. Een stad waar mensen zich nog dagelijks buiten bevinden. Een stad waar er zich meer moto's en mototaxi's per vierkante meter bevinden dan in een garage vol met moto's. De stad waar ik mij dus nu bevind. En hoe!

Zo zijn we hier dus toegekomen van de boot waar we een vriendelijke half-chinese kerel, Viktor Wong ontmoet hebben, om 3 uur 's nachts. Gelukkig was er slaapplaats doordat onze vriend, Viktor Wong ons een kamer bij zijn familie aanbood. Eerst, een beetje wantrouwend door het avontuur in de jungle, twijfelden we, maar na een tijdje ontstond er wel een soort vriendschap waaruit ook vertrouwen vloeide.

Nu, een paar dagen later, voel ik mij hier zo op mijn gemak dat ik eigenlijk nog wel iets langer zou willen blijven. Zo aangenaam is die gastvrije familie. De opa had een chifa (chinees restaurant) hier in Iquitos, op een plaats waar blijkbaar veel Colombiaanse drugshandelaars toekwamen en omdat die mensen geld hebben, groeide het budget en werd de man geleidelijk aan rijker en rijker. Maar, toen gebeurde het dat hij op een dag zijn geld op de bank zette en dat daarna, in onzekerdere tijden, de directeur van de bank ineens verdwenen was en, hoe zou je zelf zijn, het geld niet liet rotten. Geld weg van meneertje grootvader dus. Daarna heeft hij wel nog kunnen leven, maar niet zo vol weelde als ervoor.
Deze grootvader heeft zich dus een beetje zitten voortplanten en na een beetje en nog een beetje kwam de papa van Viktor Wong, onze chinese vriend, op de wereld.
Deze man heb ik eigenlijk nog niet gezien, maar hij werkt aan de grens met Colombia. Wat hij daar doet, is mij ook een raadsel. Anyway, hij brengt brood op de plank.

Deze man, waarvan ik eigenlijk de naam niet weet was blijkbaar een echte vrouwenzot en heeft dus in het totaal twaalf kindjes gemaakt. Acht bij één vrouw en vier bij andere vrouwen. Bij die acht bevindt Viktor Wong, el chino zich. En bij vier van die acht zitten we nu. En ik moet zeggen, de papa is misschien wel een zatlap en een vrouwenzot, maar het zijn verdomd goede mensen. Mensen zoals het moeten zijn. Ze bieden ons alles aan, tonen ons de stad, geven ons eten en geven alles wat noodzakelijk of minder noodzakelijk is om te overleven. Ook heb ik hier al veel grappige verhalen gehoord, al veel gelachen en begin ik mij hier zelf wat thuis te voelen. Spijtig wel, want morgen zijn we voort. Om dan te denken dat we die mensen misschien nooit meer zullen zien. Maar, wie weet, zien we die wel nog terug. We zitten hier dus nu, in een huis dat eigenlijk niet veel voorstelt, maar wie heeft een schoon huis nodig als het hele dagen schoon weer is, alsof we hier al jaren wonen. Buiten op een stoeltje in het zonneke, als echte latino's, elkaar groetend, naar de meisjes fluitend en niets doend.

Iquitos zelf is wel een beetje een rare stad. Zo heb ik nog niet veel mannen tegengekomen die niet uitgebreid verhalen vertellen over welke vrouw of meestal welk meisje ze nu weer begeerd hebben. Zo heeft Viktor Wong al twee vrouwen gehad die nu alletwee door zijn, en heeft hij verschillende zonen en dochters. En hij is geen uitzondering. Een andere vierentwintig-jarige broer is nu met het buurmeisje van vijftien en heeft ook al een zoontje bij een ander, en is altijd op zoek naar een nieuw vuur. Vrouwenzotten zijn het. Maar, ze hebben wel een klein beetje gelijk, de vrouwen hier mogen er wel wezen...

Zo, is het dus, dat er weer vriendschappen gesmeed zijn. Banden geplakt en andere voorwerpen die niet te beschrijven zijn. Het zou voor mij ideaal geweest zijn, om hier met AFS terecht gekomen te zijn. Hier, waar het zonnetje altijd schijnt. Waar je permanent in u sletsen rondloopt in een t-shirtje zonder mouwen.

Manman, ik ga het mooie weer hier wel missen. Mooi weer maakt precies direct ook alles veel aangenamer. Maakt de mensen vriendelijker en aangenamer. Maakt eigenlijk alles wat een beetje onaangenaam is mooier.

Mooi weer, zo mooi.

vele groentjes en fruitjes
Mr Iljoski