Weekverslag.

Geachte compañeros(kameraden), amigos(vrienden), familia(familie), en natuurlijk ook mi mama, die overlaatst jarig was, voor diegenen die dit nog niet wisten.(Als je haar toevallig ziet, geef haar a big hug van mij, ik heb vele keren geprobeerd dit ook te doen, maar tevergeefs, ik vermoed dat het was omdat ik aan de andere kant van de wereld zit).

Nu, de voorbije week was erg plezant. Er zijn vele leuke dingen gebeurd.
Zo heb ik voor de eerste keer een soort van echt familiemoment gehad hier.(was al gebeurd maar niet zo aangenaam)
Het was dus de verjaardag van mijn Peruaanse pa, Don Pedro.
Ik dacht, njammie taart en coca cola of inka cola zoals altijd, maar toen zei don pedro :"Seg, Ilja, jij lust toch wel een biertje, niet?" waarop ik volmonds antwoordde"graag, Padre Familia"
Dat was het startschot van een leuk en gezellig festeintje met mijn familie. Zo hebben we zelf gedanst, iets dat ik nooit verwacht hier in dit huis te doen.(voor foto's, kijk bij foto's)

De volgende dag was er het grote afstudeerfeest waarvoor ik uitgenodigd was door een meisje dat ik niet kende, via de telefoon.
Spijtig genoeg, was dit meisje niet wat ik verwacht had, zo was ze niet zoo aantrekkelijk, kon ze niet zoo goed dansen en noemde ze Carolina. Misschien overdrijf ik een betje, ze was erg sympathiek hoor, daar niet van, maar ik had van zo een geheime telefoonuitnodiging iets anders verwacht, of op iets anders gehoopt.
Namelijk op een slanke zwartharige schone met flikkerende bruine ogen, mooie vormen, een prachtige stem, een magnifiek gevoel voor ritme en voor humor en een naam die toevallig Penelope Cruz luidt. Een man kan maar dromen denk ik dan.

Nu, het feest dus.
In het begin was het ongelofelijk saai, formeel en duurde het vreselijk lang(ik had namelijk grote honger).
Daarna echter, werd iedereen wat losser en werd het een uitermate fijne avond.

Welbedankt Carolina!

De avond daarna was er een feest van het beruchte goudmijnbedrijf van don pedro, Barrick Gold.
Het was alleen voor de werknemer en zijn vrouw, maar, don pedro werd onverwachts ziek en dus werd ik gevraagd om samen met mijn zussen en Peruaanse mama te gaan.
Ik zat met een dubbel gevoel, na alles wat ik op het internet gelezen had over Barrick en na de doorstuurmail hieromtrent ivm het Pascua Llama project in Chili en Argentini.

Als ik ging, betekende dat ook een beetje dat ik dus achter het bedrijf stond. Toen, echter, hoorde ik dat alles gratis zou zijn, en voor ik het wist zat ik op het feest te genieten van mijn biefstukske en een lekker wijntje.
Ik dacht dat een manier om te protesteren tegen het bedrijf ook misschien was om zoveel mogelijk te eten en drinken zodat ze misschien iets minder winst zouden maken, wat ik serieus betwijfel, maar toch. Gratis dingen krijgen is altijd leuk.
Ik was dus op het feest en wou dus toch iets doen tegen Barrikikik-en-de-peruanen-kunnen-stik-stik-stik.
Dus, heb ik maar heel even gedanst (mijn protest nummer twee, het eerste was dus zoveel mogelijk gratis proberen te verkrijgen). Ook heb ik niet meegeaplaudisseert toen bleek dat Barrick zoveel duizend ton goud had ontgonnen.(mijn protest nummer drie) en ben ik niet in sjieke kleding gegaan (nummer vier).

Als een moedige ridder heb ik dus gedaan wat ik kon en vooral mijn buikje meer dan rond gegeten.
Maar, om af te sluiten heb ik gevraagd aan een topman van Barrick, voor wie al dat goud nu eigenlijk is.
Hij antwoordde geschrokken dat hij geen Spaans sprak, in het Spaans.

Dat was het dan weer voor deze week, het wekelijkse verslag van jullie trouwe verslaggever in het verre Peru, Ilja Bracke,

Tot volgende week!