Porque lo bueno se comparte.

Dit is de slogan van het plaatselijke bier hier(Trujillo Pilsen), en betekent dat het mooie gedeeld wordt.

Nu ik hier toch al een paar maand zit, begin ik zo door te hebben dat delen een zeer mooie troef is van de Peruaanse cultuur. En dit geeft mij wel een goed gevoel, ook al hebben veel mensen niet zo veel, toch delen ze wat ze hebben.

Vorig weekend is er een Belgische maat afgekomen die hier ook zit met AFS en in Piura gehuisvest is voor het moment. Hij wou dus Trujillo zien, en terecht, maar, ik had andere plannen, namelijk om naar een religiues volksfeest te gaan in een dorpje in de bergen, op zo een twee uurtjes van hier met de bus, Otuzco. Het feest van de maagd van de deur, de deur was nergens te bespeuren.
Zo gezegd, zo gedaan dus, wij met z'n drieën naar Otuzco (Armel, ik en Florian)..
We wouden nog wandelen maar dat bleek na een halfuurtje niet zo een goed idee, alhoewel er wel veel Peruanen te voet zijn gegaan, of zelfs gelopen hebben tot daar, stel u voor, 72 km...
Eenmaal aangekomen in Otuzco viel er ons iets raars op, iedereen was precies bekaf van het feest aan het terugkeren.
Wij, natuurlijk in paniek dat er geen feest meer was en dat het afgelopen was enz...
Nu, na een lekker soepje in een plaatselijk restaurantje, bleek dat er toch feest was..

Dit bleek dus een avond te zijn die ik nooit zal vergeten.
Zo ben ik nog nooit ergens zo gastvrij ontvangen als daar. Zo deelde iedereen met ons, de enige gringo's in 50km, wat ze hadden, lekkere stukjes koeienhart, bier, vrouwen(er zei dus iemand, hier neem mijn dochter, ik ben er niet op ingegaan), noem het op, ze deelden het, natuurlijk gaven wij ook terug en hebben we allemaal samen het goede gedeeld...
Ook hebben wij meegedanst met de traditionele stoet, terwijl dat dat niet de bedoeling was geloof ik, hebben we gedanst in de kerk, tot groot jolijt van de kerkgangers, en hebben we nog meer gedanst.

Dit delen, vind ik dus iets heel moois hier. Voornamelijk omdat vele mensen nu niet zoveel hebben hier. Wanneer iemand iets koopt om te eten, wordt dit als vanzelfsprekend gedeeld... In België, vergeef mij, is dit toch wel anders vind ik.
Nog een voorbeeldje, hier wordt bier echt samen gedronken, zo legt iedereen samen en dan wordt de pint doorgegeven, in België moet iedereen maar zijn eigen pintje kopen.
En ik noem het, bierencommunisme!

Daarom wil ik toch iets meegeven aan alle trouwe lezers van al dit interessants, wees dankbaar voor wat je hebt. Hiermee wil ik ook eens even mijn ouders bedanken om mij de kans te geven hier te komen. Ook ik besef dat ik niet altijd even dankbaar ben voor wat ik krijg, maar ik zal dit dus vanaf nu meer proberen zijn.
Tot daar het sentimentele maar soms noodzakelijke deel.

Om nu even over iets anders te spreken, ik ben dus, de goederd als ik ben, panetones(een soort lekker brood dat met kerstmis gegeten wordt hier, met stukjes geconfijt fruit in) aan het verkopen sinds twee weken voor mijn hogartje de cristo.
Iets dat ik en de verkoper in mij, toch wel fijn vinden, zo ben ik nu heel de dag buiten, doe ik veel ervaring op op straat, beginnen de mensen mij te kennen, en wordt ik toch wel opener hier, allez ik durf meer vragen.
Het komt er dus op neer dat ik aan alle mensen moet vragen of ze geen zin hebben om het Hogar de Cristo te steunen door een panetonneke te kopen. Iets vergelijkbaars dus met wat ik gedaan heb in België voor 11.11.11.
En ik zei het toen al en zeg het nu nog eens, zoiets is het ideale excuus om nieuwsgierige meisjes aan te spreken,
leve het goede doel!

Zo, dit was het dan al weer voor deze week...
dank u wel om dit te lezen en tot de volgende.

Ahja, beste wensen enzo...

Groeten uit Trujilja

Ilja